AI ευχές
- Καλό μου AI, θέλω να μου γράψεις ένα κείμενο για την παγκόσμια ημέρα των εκπαιδευτικών
- Αμέσως.
«Με αφορμή τη σημερινή επέτειο της Παγκόσμιας Ημέρας των Εκπαιδευτικών, οφείλουμε να προβούμε σε μια τυπική ανασκόπηση του πολυδιάστατου ρόλου, που επιτελούν οι λειτουργοί της δημόσιας και ιδιωτικής εκπαίδευσης.
Είναι κοινώς αποδεκτό ότι το σχολείο αποτελεί το βασικό κύτταρο της κοινωνίας και ο εκπαιδευτικός τον ακρογωνιαίο λίθο της μαθησιακής διαδικασίας. Η προσφορά τους στην ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας των εκπαιδευομένων κρίνεται, κατά γενική ομολογία, σημαντική. Μέσα στο πλαίσιο της σύγχρονης πραγματικότητας, η μετάδοση των απαραίτητων γνωστικών εφοδίων καθίσταται μια απαιτητική διαδικασία, η οποία προϋποθέτει την αυστηρή τήρηση των προβλεπόμενων αναλυτικών προγραμμάτων σπουδών και την αδιάλειπτη κάλυψη της διδακτέας ύλης.
Επιπροσθέτως, η δια βίου μάθηση και η διαρκής επιμόρφωση αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις προκειμένου ο εκπαιδευτικός να ανταποκριθεί επιτυχώς στις τρέχουσες παιδαγωγικές προκλήσεις, δρώντας πάντοτε σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις, το νομικό πλαίσιο και τις σχετικές εγκυκλίους. Οφείλει να λειτουργεί ως το σωστό πρότυπο, διατηρώντας την εύρυθμη λειτουργία της σχολικής μονάδας και διεκπεραιώνοντας εγκαίρως το σχετικό γραφειοκρατικό και εξωδιδακτικό του έργο.
Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, εκφράζουμε τις τυπικές μας ευχές προς όλο το διδακτικό προσωπικό για ατομική και οικογενειακή υγεία, καθώς και για την απρόσκοπτη συνέχιση του υπηρεσιακού τους καθήκοντος, προς όφελος της μαθητιώσας νεολαίας.»
- Άσε τις μπούρδες και βγάλε ένα πραγματικό κείμενο, για τις προκλήσεις, που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος εκπαιδευτικός
- Συγνώμη, διορθώνω αμέσως. Νόμιζα πως ήσουν ο άλλος, ο Πρόεδρος του Νομαρχιακού Τίποτα και της Δόλιας, Απαράδεκτης, Κυβερνητικής Επιτροπής εκπαιδευτικών. Να το νέο κείμενο:
Η πραγματικότητα του ελληνικού δημόσιου σχολείου δεν έχει καμία σχέση με τα εορταστικά ευχολόγια και τις επετειακές ανακοινώσεις. Η καθημερινότητα του σύγχρονου εκπαιδευτικού, δεν αποτελεί μια ρομαντική ιστορία, αλλά έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης απέναντι σε ένα σύστημα που απαιτεί τα πάντα, ενώ του στερεί τα βασικά εργαλεία, την αξιοπρέπεια και την ίδια του την ασφάλεια.
Οι «Νομάδες» της εκπαίδευσης και η οικονομική ασφυξία
Οι σημερινοί εκπαιδευτικοί βιώνουν την απόλυτη οικονομική ασφυξία, αλλά και εργασιακή ανασφάλεια. Μια ολόκληρη γενιά αναπληρωτών αντιμετωπίζεται ως αναλώσιμη. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί περιμένουν κάθε Σεπτέμβρη ή Οκτώβρη ή Νοέμβρη ένα μήνυμα για να πακετάρουν τη ζωή τους σε μια βαλίτσα. Καλούνται να επιβιώσουν με μισθούς πείνας, αντιμετωπίζοντας εξωφρενικά ενοίκια και αναγκάζονται να καλύψουν τις στεγαστικές τους ανάγκες σε κάμπινγκ, αυτοκίνητα ή ακατάλληλα καταλύματα.
Ακόμη όμως και για τους μόνιμους εκπαιδευτικούς, η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Η συμπλήρωση ωραρίου μετατρέπεται σε ένα καθημερινό, επικίνδυνο ράλι. Εκπαιδευτικοί αναγκάζονται να μετακινούνται μέχρι και σε 5 διαφορετικά σχολεία. διανύοντας τεράστιες αποστάσεις σε επικίνδυνους επαρχιακούς δρόμους, πολλές φορές την ίδια μέρα, βάζοντας σε κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή απλώς και μόνο για να κάνουν τη δουλειά τους.
Ο παιδαγωγικός στραγγαλισμός
Μέσα στην τάξη, ο ρόλος του εκπαιδευτικού ως επιστήμονα και παιδαγωγού ακυρώνεται συστηματικά. Αντί για ουσιαστική διδασκαλία, ειδικά σε αντικείμενα που απαιτούν έρευνα, πείραμα και εμβάθυνση, ο δάσκαλος και ο καθηγητής μετατρέπονται σε διεκπεραιωτές μιας ατελείωτης, υπερφορτωμένης διδακτέας ύλης.
Μηχανισμοί όπως η Τράπεζα Θεμάτων και το σχεδιαζόμενο Εθνικό Απολυτήριο δεν αναβαθμίζουν την παιδεία, αλλά μετατρέπουν το σχολείο σε ένα στείρο εξεταστικό κέντρο. Οι μαθητές στοιβάζονται σε τμήματα των 25-27 ατόμων, με ανομοιογενείς ανάγκες, τις οποίες ο εκπαιδευτικός καλείται να καλύψει με μαγικό τρόπο. Ταυτόχρονα, πειραματισμοί όπως το πολλαπλό βιβλίο εισάγονται αποσπασματικά, χωρίς να συνοδεύονται από τον απαραίτητο χρόνο ή τις υποδομές για να λειτουργήσουν.
Γραφειοκρατία και υποχρηματοδότηση
Το δημόσιο σχολείο σήμερα έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο γραφειοκρατικό τέρας. Ο εκπαιδευτικός πνίγεται σε έναν ωκεανό διοικητικού έργου, αναλαμβάνοντας κάθε είδους δράση και project, που είναι εντελώς άσχετα με την επιστημονική του κατάρτιση.
Την ίδια στιγμή, οι κτιριακές υποδομές καταρρέουν. Τα σχολεία αντιμετωπίζουν τραγικές υλικοτεχνικές ελλείψεις. Η πρόσφατη κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών έχει παραλύσει την καθημερινή λειτουργία των μονάδων, δημιουργώντας αδυναμία αγοράς ακόμα και των βασικών αναλωσίμων υλικών.
Η μέγγενη της αξιολόγησης και της κοινωνικής απαξίωσης
Αντί η Πολιτεία να στηρίξει τον εκπαιδευτικό σε αυτόν τον καθημερινό του αγώνα, τον τιμωρεί. Το πλαίσιο της ατομικής αξιολόγησης και της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας λειτουργεί περισσότερο ως εργαλείο χειραγώγησης και γραφειοκρατικού ελέγχου παρά ως μοχλός βελτίωσης. Οι συχνά χαλκευμένες κρίσεις στελεχών και η αδιαφάνεια στις τοποθετήσεις, δημιουργούν ένα τοξικό εργασιακό περιβάλλον.
Έξω από το σχολείο. η κατάσταση είναι εξίσου εχθρική. Μια μερίδα των ΜΜΕ αναπαράγει σταθερά το στερεότυπο του «τεμπέλη» ή του «προνομιούχου» ή του «ανίκανου» εκπαιδευτικού, που ευθύνεται για όλα τα δεινά του πολίτη, νομιμοποιώντας την κοινωνική απαξίωση. Το αποτέλεσμα; Οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται εντελώς απροστάτευτοι απέναντι σε αυξανόμενα κρούσματα bullying και επιθετικότητας από μερίδα μαθητών, μαθητριών και γονέων, οι οποίοι απαξιώνουν τον εκπαιδευτικό και συχνά τον αντιμετωπίζουν ως σάκο του μποξ.
Υπό αυτές τις ακραίες συνθήκες, το διαρκές άγχος και η επαγγελματική εξουθένωση είναι ο κανόνας. Η επαγγελματική ικανοποίηση συνθλίβεται και τα όρια δοκιμάζονται καθημερινά, καθώς οι εκπαιδευτικοί παλεύουν να κρατήσουν όρθιο το δημόσιο σχολείο αποκλειστικά με το φιλότιμο και τα προσωπικά τους αποθέματα. Μέχρι πότε, όμως, θα αντέξουν;
- Άντε γεια σου. Αυτό είναι σαφώς καλύτερο.
- Ευχαριστώ. Πάντα στη διάθεσή σου.
Γιώργος Βαρδακώστας
- Καλό μου AI, θέλω να μου γράψεις ένα κείμενο για την παγκόσμια ημέρα των εκπαιδευτικών
- Αμέσως.
«Με αφορμή τη σημερινή επέτειο της Παγκόσμιας Ημέρας των Εκπαιδευτικών, οφείλουμε να προβούμε σε μια τυπική ανασκόπηση του πολυδιάστατου ρόλου, που επιτελούν οι λειτουργοί της δημόσιας και ιδιωτικής εκπαίδευσης.
Είναι κοινώς αποδεκτό ότι το σχολείο αποτελεί το βασικό κύτταρο της κοινωνίας και ο εκπαιδευτικός τον ακρογωνιαίο λίθο της μαθησιακής διαδικασίας. Η προσφορά τους στην ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας των εκπαιδευομένων κρίνεται, κατά γενική ομολογία, σημαντική. Μέσα στο πλαίσιο της σύγχρονης πραγματικότητας, η μετάδοση των απαραίτητων γνωστικών εφοδίων καθίσταται μια απαιτητική διαδικασία, η οποία προϋποθέτει την αυστηρή τήρηση των προβλεπόμενων αναλυτικών προγραμμάτων σπουδών και την αδιάλειπτη κάλυψη της διδακτέας ύλης.
Επιπροσθέτως, η δια βίου μάθηση και η διαρκής επιμόρφωση αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις προκειμένου ο εκπαιδευτικός να ανταποκριθεί επιτυχώς στις τρέχουσες παιδαγωγικές προκλήσεις, δρώντας πάντοτε σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις, το νομικό πλαίσιο και τις σχετικές εγκυκλίους. Οφείλει να λειτουργεί ως το σωστό πρότυπο, διατηρώντας την εύρυθμη λειτουργία της σχολικής μονάδας και διεκπεραιώνοντας εγκαίρως το σχετικό γραφειοκρατικό και εξωδιδακτικό του έργο.
Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, εκφράζουμε τις τυπικές μας ευχές προς όλο το διδακτικό προσωπικό για ατομική και οικογενειακή υγεία, καθώς και για την απρόσκοπτη συνέχιση του υπηρεσιακού τους καθήκοντος, προς όφελος της μαθητιώσας νεολαίας.»
- Άσε τις μπούρδες και βγάλε ένα πραγματικό κείμενο, για τις προκλήσεις, που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος εκπαιδευτικός
- Συγνώμη, διορθώνω αμέσως. Νόμιζα πως ήσουν ο άλλος, ο Πρόεδρος του Νομαρχιακού Τίποτα και της Δόλιας, Απαράδεκτης, Κυβερνητικής Επιτροπής εκπαιδευτικών. Να το νέο κείμενο:
Η πραγματικότητα του ελληνικού δημόσιου σχολείου δεν έχει καμία σχέση με τα εορταστικά ευχολόγια και τις επετειακές ανακοινώσεις. Η καθημερινότητα του σύγχρονου εκπαιδευτικού, δεν αποτελεί μια ρομαντική ιστορία, αλλά έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης απέναντι σε ένα σύστημα που απαιτεί τα πάντα, ενώ του στερεί τα βασικά εργαλεία, την αξιοπρέπεια και την ίδια του την ασφάλεια.
Οι «Νομάδες» της εκπαίδευσης και η οικονομική ασφυξία
Οι σημερινοί εκπαιδευτικοί βιώνουν την απόλυτη οικονομική ασφυξία, αλλά και εργασιακή ανασφάλεια. Μια ολόκληρη γενιά αναπληρωτών αντιμετωπίζεται ως αναλώσιμη. Χιλιάδες εκπαιδευτικοί περιμένουν κάθε Σεπτέμβρη ή Οκτώβρη ή Νοέμβρη ένα μήνυμα για να πακετάρουν τη ζωή τους σε μια βαλίτσα. Καλούνται να επιβιώσουν με μισθούς πείνας, αντιμετωπίζοντας εξωφρενικά ενοίκια και αναγκάζονται να καλύψουν τις στεγαστικές τους ανάγκες σε κάμπινγκ, αυτοκίνητα ή ακατάλληλα καταλύματα.
Ακόμη όμως και για τους μόνιμους εκπαιδευτικούς, η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Η συμπλήρωση ωραρίου μετατρέπεται σε ένα καθημερινό, επικίνδυνο ράλι. Εκπαιδευτικοί αναγκάζονται να μετακινούνται μέχρι και σε 5 διαφορετικά σχολεία. διανύοντας τεράστιες αποστάσεις σε επικίνδυνους επαρχιακούς δρόμους, πολλές φορές την ίδια μέρα, βάζοντας σε κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή απλώς και μόνο για να κάνουν τη δουλειά τους.
Ο παιδαγωγικός στραγγαλισμός
Μέσα στην τάξη, ο ρόλος του εκπαιδευτικού ως επιστήμονα και παιδαγωγού ακυρώνεται συστηματικά. Αντί για ουσιαστική διδασκαλία, ειδικά σε αντικείμενα που απαιτούν έρευνα, πείραμα και εμβάθυνση, ο δάσκαλος και ο καθηγητής μετατρέπονται σε διεκπεραιωτές μιας ατελείωτης, υπερφορτωμένης διδακτέας ύλης.
Μηχανισμοί όπως η Τράπεζα Θεμάτων και το σχεδιαζόμενο Εθνικό Απολυτήριο δεν αναβαθμίζουν την παιδεία, αλλά μετατρέπουν το σχολείο σε ένα στείρο εξεταστικό κέντρο. Οι μαθητές στοιβάζονται σε τμήματα των 25-27 ατόμων, με ανομοιογενείς ανάγκες, τις οποίες ο εκπαιδευτικός καλείται να καλύψει με μαγικό τρόπο. Ταυτόχρονα, πειραματισμοί όπως το πολλαπλό βιβλίο εισάγονται αποσπασματικά, χωρίς να συνοδεύονται από τον απαραίτητο χρόνο ή τις υποδομές για να λειτουργήσουν.
Γραφειοκρατία και υποχρηματοδότηση
Το δημόσιο σχολείο σήμερα έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο γραφειοκρατικό τέρας. Ο εκπαιδευτικός πνίγεται σε έναν ωκεανό διοικητικού έργου, αναλαμβάνοντας κάθε είδους δράση και project, που είναι εντελώς άσχετα με την επιστημονική του κατάρτιση.
Την ίδια στιγμή, οι κτιριακές υποδομές καταρρέουν. Τα σχολεία αντιμετωπίζουν τραγικές υλικοτεχνικές ελλείψεις. Η πρόσφατη κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών έχει παραλύσει την καθημερινή λειτουργία των μονάδων, δημιουργώντας αδυναμία αγοράς ακόμα και των βασικών αναλωσίμων υλικών.
Η μέγγενη της αξιολόγησης και της κοινωνικής απαξίωσης
Αντί η Πολιτεία να στηρίξει τον εκπαιδευτικό σε αυτόν τον καθημερινό του αγώνα, τον τιμωρεί. Το πλαίσιο της ατομικής αξιολόγησης και της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας λειτουργεί περισσότερο ως εργαλείο χειραγώγησης και γραφειοκρατικού ελέγχου παρά ως μοχλός βελτίωσης. Οι συχνά χαλκευμένες κρίσεις στελεχών και η αδιαφάνεια στις τοποθετήσεις, δημιουργούν ένα τοξικό εργασιακό περιβάλλον.
Έξω από το σχολείο. η κατάσταση είναι εξίσου εχθρική. Μια μερίδα των ΜΜΕ αναπαράγει σταθερά το στερεότυπο του «τεμπέλη» ή του «προνομιούχου» ή του «ανίκανου» εκπαιδευτικού, που ευθύνεται για όλα τα δεινά του πολίτη, νομιμοποιώντας την κοινωνική απαξίωση. Το αποτέλεσμα; Οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται εντελώς απροστάτευτοι απέναντι σε αυξανόμενα κρούσματα bullying και επιθετικότητας από μερίδα μαθητών, μαθητριών και γονέων, οι οποίοι απαξιώνουν τον εκπαιδευτικό και συχνά τον αντιμετωπίζουν ως σάκο του μποξ.
Υπό αυτές τις ακραίες συνθήκες, το διαρκές άγχος και η επαγγελματική εξουθένωση είναι ο κανόνας. Η επαγγελματική ικανοποίηση συνθλίβεται και τα όρια δοκιμάζονται καθημερινά, καθώς οι εκπαιδευτικοί παλεύουν να κρατήσουν όρθιο το δημόσιο σχολείο αποκλειστικά με το φιλότιμο και τα προσωπικά τους αποθέματα. Μέχρι πότε, όμως, θα αντέξουν;
- Άντε γεια σου. Αυτό είναι σαφώς καλύτερο.
- Ευχαριστώ. Πάντα στη διάθεσή σου.
Γιώργος Βαρδακώστας
Οι δημοσιεύσεις αποτελούν δημιούργημα αυτού που τα γράφει και το OlymposPress.gr διατηρεί το δικαίωμα διαγραφής τους χωρίς προειδοποίηση αν αναφερθεί ότι προσβάλλουν ή είναι αντίθετα στον νόμο.
